Rodney Holmes

(Rodney Holmes project, Jim Weider project percolator)

  Rodney Holmes urodził się w Bronxie w Nowym Jorku. Bardzo wcześnie okazało się, że miał talent do rysowania, a później do malowania. Równocześnie wykazywał wielkie zainteresowanie science fiction i sztuką fantasy – książkami i filmami. Rodney zakładał, że kiedy dorośnie, zostanie ilustratorem i pisarzem powieści rysunkowych i komiksów. Nawet jego pierwszy nauczyciel sztuki chciał, aby Holmes zapisał się do szkoły dla utalentowanych dzieci. Jednak jego matka zdecydowała, żeby nie ukierunkowywać go w jedną stronę zbyt wcześnie. Chciała aby Rodney w odpowiednim czasie podjął samodzielną decyzję o swojej przyszłości.

Otoczony kolekcją płyt, Rodney zakochał się w muzyce. Zawsze fascynowały go zespoły, a szczególnie sekcje rytmu. Bębny były dla niego wyjątkowo intrygujące. Dołączył więc do zespołu muzycznego w szkole podstawowej. Kiedy był w czwartej klasie, matka kupiła mu na święta cztero-częsciowy zestaw perkusyjny. W tamtym czasie, Rodney słuchał i grał utwory zespołów takich jak Earth, Wind and Fire, The Ohio Players, czy Parliament Funkadelic. Grał również kawałki z kolekcji płyt swojej matki nagrane przez artystów takich jak: Sam Cook, Otis Redding, James Brown i Chuck Berry.

W młodości fascynował się również soundtrackami z filmów i odkrywał utwory pionierów hip hopu, takich jak Grand Master Flash, czy The Furious Five. Wkrótce przekonał się, że wszystkie rodzaje muzyki to po prostu gałęzie tego samego muzycznego drzewa. Ta filozofia została w nim do czasów dorosłości.

Zanim Rodney uzyskał dyplom uczelni w Hartsdale, NY, zdecydował o porzuceniu rysowania na rzecz muzyki. Jego pasja dla sztuki nigdy nie przeminęła, ale wiedział że musi się skoncentrować na jednej wybranej dziedzinie. Rodney zdecydował, że będzie samodzielnie pogłębiał swoją wiedzę tak bardzo, jak to tylko możliwe. Uczył się z książek takich jak Gary Chaffee's Metric Modulation, czy George Stone's Accents and Rebounds and Stick Control. Rodney poznawał różne rodzaje muzyki grając w klubach Nowego Jorku. Zespoły rockowe, z którymi grał nie wiedziały o jego jazzowych korzeniach, zaś muzycy jazzowi nie byli świadomi tego, że gra również rock. Utrzymywał to w tajemnicy tak długo, jak się dało.

W tamtym czasie talent Rodneya przyciągnął uwagę pianisty, klawiszowca, kompozytora, profesora i wizjonera muzyki – Clyde Criner'a. Dr Criner wziął Rodneya pod swoje skrzydła i zbudował zespół, w którym występowal również młody perkusista. Grupa nagrała dwa albumy, zanim dr Criner zmarł.

Niedługo po śmierci Crinera, Rodney dostał propozycję aby dołączył do zespołu Joe Zawinula – The Zawinul Syndicate. W tym samym czasie został przedstawiony Mitchowi Steinowi. To spotkanie dało podstawy do utworzenia zespołu – The Hermanators.

Po prawie dwóch latach Rodney zdecydował, że czas opuścić zespół. Dostał telefon od Carlosa Santany, który dowiedział się o nim od Clyde Crinera. Omówili wtedy możliwość wspólnego grania. Niedługo później Santana zaprosił Rodneya, aby dołączył do Santana Band na czas trasy koncertowej Santana-Bob Dylan Tour. To doświadczenie pozwoliło mu lepiej zrozumieć przemysł muzyczny.

Rodney dostał kolejne propozycje ze świata jazzu. Zaproszono go do nagrania i do udziału w trasie koncertowej Brecker Brothers. Od tej chwili koncertował z nimi przez dwa lata. Bywał w wielu klubach na całym świecie, gdzie poznawał Djów i artystów, którzy tworzyli bardziej elektroniczną muzykę. To doświadczenie miało wpływ na to, jak w przyszłości słyszał i pisał muzykę.

Rodney grywał później ze Steps Ahead, Wayne Shorterem i wieloma innymi artystami aż do 1997 roku, kiedy dołączył ponownie do Santana Band. W czasie kiedy był z zespołem (w latach 1997-2000) Rodney wziął udział w nagraniu albumu Supernatural. Nagrał ścieżkę perkusji do hitu „Smooth” Roba Thomasa. Pracowal też z The Dust Brothers przy nagraniu „Wishing It Was” Eagle Eye Cherry. Przez dwa następne lata koncertował z Santaną w ramach promocji albumu. Za swój udział w jego powstaniu zdobył dziewięć nagród Grammy. Patrząc wstecz na lata spędzone z zespołem, który zdobył światową sławę, Rodney wie, że w tym okresie poznały go miliony wielbicieli muzyki z całego świata, a wielu z nich stało się jego wiernymi fanami.

W 2001 roku Rodney został zaproszony do udziału w trasie koncertowej z gitarzystą Stevem Kimockiem. Pierwotnie zaproszono go tylko na jedną trasę, ale okazało się, że zadziałała chemia i Steve porosił Rodneya, aby ten został członkiem zespołu. Obaj zajęli się pisaniem muzyki do nowego projektu ( W tamtym czasie Rodney rozpoczął już wstępną produkcję Twelve Monyhs of October).

Na jednym z koncertów, Rodney został przedstawiony Jimowi Weiderowi. Jim, zafascynowany dynamicznym podejściem Rodneya do grania rocka, zaprosił go do udziału w nagraniu albumu Percolator. Było to dla nich obu tak dobre doświadczenie, że zaplanowali wspólne koncerty na żywo.

W tym czasie Steve Kimock Band nagrał swój album – Eudemonic. Po pięciu latach koncertowania, zespół nagle zszedł ze sceny.

Jeśli można dostrzec coś stałego w karierze Rodney Holmesa, to na pewno jest to jego otwartość na pojawiające się szanse, chęć podejmowania nowych wyzwań i doskonalenia nie samej muzyki, ale swojej zdolności ekspresji muzyki. Poprzez pryzmat kariery można go scharakteryzować jako perkusistę jazzowego, rockowego, fusionowego, itd. Poza tym, że można go nazwać perkusistą, pasują do niego również takie określenia jak kompozytor, czy lider zespołu. Jest po prostu kreatywnym muzykiem, który doskonale radzi sobie z każdym muzycznym przedsięwzięciem. Jeśli pozwala mu na to terminarz, Rodney prowadzi clinicsy i pokazy na całym świecie. Pokazy te zjednują mu fanów i miłośników muzyki dosłownie każdego stylu.

Rodney jest obecnie zaangażowany w kilka dynamicznych i ekscytujących projektów, które pokazują kim jest w tej chwili jako artysta. Mając swoje korzenie w przeszłości, z silnym poczuciem teraźniejszości, Rodney z entuzjazmem patrzy w przyszłość. Jeśli możecie zobaczyć go w The Rodney Holmes Project, The Hermanators albo z kimkolwiek innym, z kim aktualnie występuje, nie zmarnujcie okazji. Naprawdę rzadko można spotkać artystę, prawdziwego geniusza muzyki i źródło ogromnej inspiracji.

Rodney Holmes na oficjalnej stronie Meinl